Ruim een jaar geleden liet ik mij inspireren door de zogenaamde vijf vinger hardloop schoenen. Schoenen waar iedere teen dus apart verpakt is. Dus net als een handschoen. De zool is zo dun dat ie geen demping geeft, maar eigenlijk alleen maar beschermend is. En dat hele demping verhaal in de reguliere hardloopschoen is nou net het punt.
90% van de hardlopers land eerst op de hak. De cm demping in de zool vangt een beetje de klap op. De rest vangen je knieën op. Kortom erg blessure gevoelig en funnest voor de knieën. Bij de FiveFinger schoenen heb je dus geen demping. Je moet anders gaan hardlopen. Hardlopen door eerst te landen op je voorvoet. De spieren in je voet en onderbenen vangen de klap op.
Nou loop ik helemaal niet veel en als ik dat doe is het puur recreatief. Maar het idee sloeg me wel aan. Ik wil wel graag niet iets anders zijn dan de rest. Dus ooit eens besteld, maar nooit echt doorgezet helaas. Want het vergt nogal oefening. Je spieren zijn er niet op getraind.
En nu wil ik het weer oppakken. Weer beginnen met lopen. Opbouw moet er toch zijn, dan gelijk maar even rustig beginnen en op de FiveVingers leren lopen. Mijn eerste rondje was klein, 2,4 km. Niet eens helemaal doorgelopen. Een stukje hardlopen en dan weer lopen. Erg wennen is het wel. Sowieso om te landen op je voorvoet. Maar ook om een veel snellere looppas te hebben.
En dat ik rustig moet opbouwen blijkt maar weer. Dit is mijn derde dag na het stukje lopen, dat mijn kuiten nog erg veel last van spierpijn hebben. Ik wacht tot het over is en ga dan maar stukjes van 1 km lopen. 🙂
Na een weekje heerlijk warm weer zou er weer koude wind uit het noord-westen komen. Van 22+ graden naar 12 graden. Brr, even wennen, maar wel harde wind. 20 knopen noord-westen wind is wat er voorspeld was.
Omdat de wind uit het noorden komt, is deze niet ideaal voor een locatie als Strand Horst. Een plek als Makkum komt de wind dan veel beter door. Neef Eric was al aanwezig. Op naar Makkum. Dan maar een stukje verder rijden.
Eenmaal aangekomen waaide het goed. Er lagen kleine zeiltjes (4.5 tot 5.5) op het strand. Ik besloot daarom maar om mijn 5.3 Superfreak op te tuigen. Had er nog niet mee gesurft. Tijdens het optuigen begon het toch hard te waaien dat ik dacht waarom niet gelijk een 4.5 optuigen. Maar die windvlaag was na 5 minuten alweer rustig.
En zo was het helaas de eerste sessie ook. Goeie wind om lekker te surfen, tot geen wind om te kunnen waterstarten. In een regenbui enorm veel wind en een moment later weer geen wind.
Gelukkig werd de wind contstanter en iets harder. Waardoor ik het meest van de dag heerlijk heb kunnen surfen. Lekker ver het IJsselmeer op waar het water wild is. Golfslag was toch zeker een halve meter hoog. Wat is het gaaf om daarover heen te knallen. Stukjes met de golf mee surfen, jumpen. Love it. Gijpjes hadden geen schoonheids prijsje, maar dat boeide me niet in dit wilde water.
Ik heb een gewelde dag gehad. Surfdag zes alweer. En weer eentje met een klein zeiltje.
Het is altijd weer leuk om nieuwe surfspullen te hebben. Nou ja, nieuw is een groot woord, tweedehands eigenlijk, de hobby is duur zat.
Maar met de nieuwe spullen wil ik eigenlijk minder spullen hebben. Ik heb nu twee complete sets: wave en slalom. 1 wave boardje plus 4 zeilen met masten en vinnen. 3 slalom boards plus met 3 zeilen en ook weer masten en vinnen. Kortom veel. Slalom is leuk, hard gaan over het water. En hard gaat het ook. Maar aan het zo had mogelijk gaan, steeds op het randje van overpowered, zit niet veel lol. En als het te hard zou waaien, pakte ik eerder mijn wave set met kleine zeilen. Betere controle, meer lol.
Mijn oude wave zeilen vielen letterlijk uit elkaar van ouderdom. Dus tijd voor wat nieuws. Klein freestyle/wave boardje voor de harde wind, en een grotere freerider voor easy varen wanneer het iets minder hard waait. En dat met een serie zeilen erbij. Klaar. Geen dubbele maten meer tussen wave en slalom, geen dubbele masten meer. En een tering zooi aan vinnen weg.
Voor de kleine zeilen ben ik op zoek gegaan naar Hot Sails Maui Superfreak zeilen. Voor deze zeilen heb ik altijd al een zwak gehad. De maker wilde oersterke zeilen maken en niet ieder jaar een nieuw ontwerp. Gevolg, Dacron zeilen in de mooiste kleuren. En ze varen super, dat heb ik in Egypte al een keer mogen proberen. Ondertussen heb ik de mater 4.2, 4.5, 5.3 en 5.5 al gevonden. Voor de grote maten hoop ik Hot Sails Maui Speedfreak zeilen te krijgen. Maar die zijn wel erg schaars op de tweedehands markt.
De boardjes worden een RRD Freestyle/Wave met 85 liter aan volume en een Tabou Rocket met 115 liter volume. Ze komen beiden super goed uit de test. De RRD is er al en die vaart erg lekker. Planeert snel en gijpt als een malle. De Tabou ben ik nog op zoek naar.
Holadijee en weer een heftige surf dag erbij. Weer eentje met mega veel wind. Vijf keer achter elkaar nu met een 5.5 of kleiner zeil gevaren.
Mijn surf quiver is de laatste tijd flink gewijzigd, slalom en wave gaat er uit, freestyle/wave en freeride komt er voor terug. Twee boards en een serie zeilen is het doel. En daardoor heb ik al redelijk wat spul verkocht en heb ik nog niet alles bij elkaar gekocht. Zo had ik vandaag de keuze uit maar liefst 1 board en 1 zeil. De RRD FSW en Superfreak 5.5 moesten het gaan doen dus. Leuk, want die Superfreak 5.5 heb ik nog maar net. Erg benieuwd hoe dat weer voelt.
Nadat de spullen opgetuigd snel het water op gegaan. Viel me gelijk op dat de waterstand in het Wolderwijd weer een stuk hoger is. Zomerpijl is weer terug. Mooi wat dat scheelt een stuk het water in lopen. Met het zomerpijl sta je 10 meter uit de kant al kniediep in het water.
Eerste rakje ging even wisselvallig. De windrichting was pal zuid, dus kon ik één lijn naar Zeewolde varen. Dicht bij Strand Horst was de wind aan/uit. Dichter bij de vaargeul tot aan Zeewolde volle bak met wind. In de vaargeul stonden nog een paar mooie golven in van zeker een halve meter. Dit ging een leuk dagje worden. Lekker heen en weer wezen surfen tussen Horst en Zeewolde. Vaargeul weer over, mooie sprongen proberen te maken. Had de gedachte dat ik soms wel twee meter boven het water uit kwam. Heerlijk zo’n dag. Later op de dag draaide de wind meer naar zuidwest. Wat het wel weer iets moeilijker maakte om richting Zeewolde te varen. Ook nam de wind steeds weer iets toe. De Superfreak is een heerlijk soft zeil, door het dacron doet is ie veel softer. De harde windvlagen kun je dan veel beter doseren. Maar zelfs later op de dag was de wind zo hard, dat ik ook de 5.5 Superfreak niet meer hield.
Toen ben ik dus ook maar gestopt. De dag was toch al perfect voor mij. 🙂 Nu weer lekker op zoek naar andere maten Superfreaks.
Vanmiddag kwam mijn nieuwe computer al binnen. Gelijk maar uitpakken om te kijken hoe die er uit ziet. Stom natuurlijk, want je weet via het internet al lang dat het een klein ding is. Maar toch maar even wezen kijken om het met eigen ogen te zien.
Klein is het inderdaad. Heel simpel in een klein doosje in een anti statisch zakje. De Raspberry Pi heeft een netwerk connector, 4 aansluitingen voor USB, HDMI en een mini Jack plug voor beeld en geluid. Een slot voor micro SD card en micro USB voor voeding. Daarnaast nog wel meer aansluitingen, maar die gebruik ik niet.
Keurig volgens beschrijving het OS Rasbian op de micro SD card gezet. De boel aangesloten en draaien maar. De installatie duurde even, maar uiteindelijk stond alles er op en draaide mijn eigen computer op Rasbian OS.
Van de week maar eens kijken hoe ik Kodi er op ga zetten. En uiteindelijk is een webserver ook de wens.
Het is lang geleden dat ik een eigen computer aangeschaft had. En eigenlijk is dit dan ook nog maar mijn tweede computer. Het begon natuurlijk met een computer van mijn ouders. Toen kwam er het moment dat ik mijn eerste computer zelf kocht. Onderdelen los besteld en zelf in elkaar gezet, Scheelde toch een paar centen en ik kon zelf bepalen wat het werd. En daarna is het met een ICT baantje makkelijk gegaan. computer/laptop van werk.
En nu toch weer een eigen echte computer. De Raspberry Pi 3B wel te verstaan. Het leuke hieraan, het computertje is het formaat van een credit card. Verbruikt nog geen 5 Watt als die aan staat. Dus als die continue het hele jaar aan zou staan, kost me dat nog geen tientje op jaar basis. Leuk om een eigen mediacenter te maken. En voor de kosten hoef je het ook niet te laten. Het computertje kost iets meer dan €40.
Het is echter wel even iets anders dan het gewende Windows 7. Hier staat een Linux achtig besturing systeem op.
Ik ben weer helemaal enthousiast. De nerd in mij komt weer boven. Vandaag besteld en kan niet wachten tot ie binnen komt.
Hoppa en weer een dag met stormachtige wind. 2016 is lekker bezig. Mijn vierde surf sessie alweer.
Eerst voor een afspraak helemaal naar Rockanje gereden om daar mijn nieuwe RRD Freestyle Wave op te halen. Boardje uit 2008, 85 liter en wood sandwich constructie. Eenmaal met het boardje in de auto nog heel even naar Oostvoornse Meer gereden. Echter waren daar maar 2 surfers, het water is er diep en met de koude temperatuur ben ik maar weer doorgereden naar Strand Horst.
Niet verwacht dat er midden in het land ook nog zoveel wind stond. Heb gelijk mijn nieuwe RRD klaar gemaakt. Wat een mooi boardje is dit zeg. 4.7 zeil opgetuigd en snel het water op. Gelijk een goeie power in het zeil. Heerlijk heen en weer kunnen knallen. Het water was weer zeer onrustig met hier en daar zelf mooie golfjes om van te springen. Voor Horst begrippen is dit echt uniek. Na een uurtje even een pauze genomen. Niet te lang natuurlijk. Snel het water weer op. Machtig mooi man. Haha. Wederom gingen de sprongetjes heerlijk. Gijpen lukte sons wel, soms niet. Een enkele duck gijp leek er niet op. Een ook wel een paar harde klappen gemaakt. Maakte me niks uit. Het surfen was gaaaaaf vandaag.
Zou dit in korte tijd alweer mijn derde surfdag van 2016 worden? Veel wind is er voorspeld en eenmaal aangekomen stond er inderdaad veel wind. Ik had alleen mijn JP Wave en 4.7 zeil mee. Een beetje een gok, maar de 5.3 is stuk door ouderdom en de 4.2 leek me echt niet nodig. Achteraf bleek het de juiste gok te zijn.
Snel opgetuigd, pak aan en het water op. Wat een bak met wind zeg. Gelijk volle power richting vaargeul knallen. Heerlijk hoe het water onder deze omstandigheden voor Horst begrippen zelfs ruig worden. Zelf in het vroege ondiepe gedeelte kwamen kleine golfjes tevoorschijn. En ik heb de laatste sessies de lol er in. Af en toe mooi een klein sprongetje kunnen maken, landen en weer door knallen. Heerlijk is dat. De gijpen ging iets minder, soms toch iets bang om in een harde vlaag de gijp in te zetten. Met gevolg dat ik het zeil niet dicht trok en zodoende wind bleef vangen, waardoor veel gijpen eigenlijk niet goed lukten. Af en toe ging het wel heerlijk. Heb er zelfs nog voor gekozen met dit koude weer de vaargeul een paar keer over te steken. Viel me qua golfslag en wind achter het eiland eigenlijk tegen. Waterstarten in het koude water ging prima. Nogmaals blij met mijn warme pak.
Continue had ik genoeg aan mijn 4.7 zeiltje. Zulke dagen kom je niet vaak tegen op Strand Horst.
Op de bewuste zaterdag zouden we al om 8:00 uur bij de nabij gelegen manege de briefing hebben. Door dit vroege tijdstip zijn Olav en ik met aanhang alvast de vrijdagmiddag naar Den Helder afgereisd. Samen hebben we daar alvast de plek bekeken waar het de dag erop allemaal zou gaan gebeuren. Het eerste wat ons gelijk opviel, Texel leek best wel dichtbij, dat zwem je toch zo.. Na een hapje eten terug naar het huisje, om de avond af te sluiten met een paar lekkere Texelse Skuumkoppe.
‘s Morgens vroeg het ontbijt. Een paar broodjes en een banaan. En vooral nog de glimlach en grapjes hoe we de overtocht gaan doen. Het zijn de zenuwen dat ons zo melig maakt. Tijdens de briefing werd ons de laatste instructies uitgelegd. Veiligheid staat voorop hier. Anders dan een hardloop afstand kun je uitstappen waar je wilt, midden op zee gaat dat toch even anders.
De tocht van de manege over de dijk naar de startplaats doen we met alle zwemmers gezamenlijk. Het lijkt de laatste tocht wel die je gaat lopen. Lekker zonnetje, beetje wind en iedereen toch al rustig voor wat komen gaat.
Op de start locatie werd de starttijd bekend gemaakt. 9:20 zou het gebeuren. De laatste voorbereidingen die je nog kunt doen. Banaantje, drinken en insmeren met vaseline, want ik ben één van de weinigen die in alleen een zwembroek zwemt.
Het aftellen is begonnen. Met schoeisel loopt iedereen voorzichtig het water in, want de keien en mosselen zijn scherp. Een stukje uit de kant kunnen de schoentjes uit en kan het zwemmen beginnen. Met bijna 30 zwemmers bij elkaar is het voornamelijk nog even de goede richting zoeken en je plekje vinden. Olav en ik hadden afgesproken bij elkaar te zwemmen, maar gelijk na de start was ik hem al kwijt.
Gelukkig vonden we elkaar snel. Olav had een pak zonder mouwen en ik dus geen pak. Dat is zo’n beetje de enige herkenning die je hebt. Maar bij elkaar zwemmen en koers houden op zee is best moeilijk. Dan moet je uitkijken dat je niet tegen hem op zwemt, de andere keer zwemt ie zomaar 50 meter ver naast je. De zee was nog vrij rustig waardoor het voldoende was om even je hoofd op te tillen en een volgboot ver voor je te zien. Soms verschijnt er opeens een kanovaarder naast je. Even een praatje hoe het gaat en je de goede richting sturen is het enige wat je tegen elkaar zegt.
De tweede helft van de tocht begon de deining hoger te worden. Vooruit kijken ging niet zo makkelijk meer. Ondertussen was ik Olav ook kwijt geraakt. Ik moest soms echt even stoppen om te kijken welke kant ik op moest. De finish boog kwam echter wel in zicht. Er was nog één andere gele badmuts die hetzelfde tempo hield.
De hele tocht heb ik me geen moment verveeld. Ondanks dat ik geen benul van tijd had, was de golfslag en schitterende zonnetje de grootste afleiding. Soms die kanovaarder, dan je mede zwemmer. En de gedachte dat je deze tocht doet, houden je positief.
De finishboog komt dichterbij. Maar wetende dat een paar honderd meter echt nog wel een stukje zwemmen is. Dus maar weer het hoofdje in het water en gaan. Nogmaals opkijken, sommige zwemmers zijn al over. Hoofdje weer in het water en gewoon zwemmen. Nogmaals kijken. En toen zag ik halverwege de finishboog al een zwemmer die stond in het water. Mijn gedachte was gelijk, als ik daar al kan staan. Vanaf dat moment ging het snel. Mijn zwem tempo ging omhoog, het laatste stukje nog maar. En ja, daar is de bodem inderdaad. Staan en proberen te rennen dan maar. Nog steeds dik 50 meter door het water rennen en daarna nog dik 50 meter over het strand van Texel. Een overweldig gevoel van euforie. Olav was iets eerder dan ik en stond me op te wachten. Samen zijn we onder joelend applaus door de finish gelopen.
We hebben er ongeveer 50 minuten over gedaan. Het sporthorloge van Olav gaf een afstand van 3km aan. Maar niets maakte dit meer uit. We hebben het gedaan. Iedere andere zwemmer die nog binnen kwam werd joelend aangemoedigd.
Er werd op iedereen gewacht voordat we met rib boten weer terug naar vaste land gingen. De laatste meter wel weer door het water, want de boten konden niet tot aan de wal komen. Onze grijnzen op de kop waren nu permanent. Wat een geweldige ervaring was dit. De zwemtocht heeft uiteindelijk 34.304 opgebracht. Een geweldig bedrag waarvoor iedereen bedankt.
