Echte avonturen en geen Feestboek praatjes. Hoe vermaak ik mijn vakanties, hobby's en sportiviteit. (In Dutch)
Nieuw in Nederland. Een obstaclerun maar dan in het water. Je zwemt ongeveer een kilometer en er waren zo’n 16 hindernissen opgeblazen. Eigenlijk zijn het een soort spring kussens voor grote kinderen die in het water liggen.
Samen met het waterpolo team van de Houtrib waar mijn broer ook in meespeelt hebben deze nieuwe uitdaging aangegaan.
Het weertje was lekker. De lol en humor op de baan was geweldig. En spelen in het water valt mij sowieso wel goed. 🙂
Heerlijk lekker warm weertje zeg. Komt maar te weinig voor dat het lekker warm is en ook nog eens goed wil waaien. Maar vandaag gelukkig wel.
GoPro mee voor de mooie actie plaatjes. Lekker full speed de bocht door gijpen is toch wel het gaafste om te doen.
Hardlopen is een leuke bezigheid om te doen. Lekker even de natuur in, een uurtje niets aan je kop. Niet dat ik zo’n fervent loper ben. 10km is voor mij meer dan voldoende. Maar dan wel het liefste door de bossen in plaats van over het asfalt van de drukke straten.
En dat is wat een trail run nou juist zo mooi maakt. Je loopt door de bossen. Het terrein wordt vaak iets ruiger gekozen.
En zo had ik me dus ingeschreven voor de Smokkel Trail 14km van Losser. Mijn eerste trail run. Wat een mooie run zeg. Door de stallen van een boerderij, ieder heuveltje van de Zandbergen, door de droge sloot. Zelfs een paar keer de Duitse grens over gegaan waar ook een heuse controle was (natuurlijk met een dikke knipoog naar vroeger).
Ik heb super genoten van de run. Volgend jaar zeker weer.
“Héé er is hier ook een mooie survival run in de regio” vertelde mijn broer tegen me. “Leuk, doe je ook mee” was mijn tegen reactie. En zo gingen we samen de run in. Iets van 10km en 50 hindernissen en heel veel warmte.
Voor mijn broer extra zwaar, want hij doet niet aan survival, maar een stukje lopen lukt hem wel. Toch viel het hem zwaarder dan verwacht en moest al snel zijn bandje inleveren. Ook ik had even een moeilijk moment bij de korte touwtjes, maar gelukkig heb ik de hindernis wel kunnen halen.
Aan het eind van de run zaten mijn armen er even helemaal doorheen. Deze vele apenhangen onder de brug door gingen veel al door het water en daar kon ik net even mooi van profiteren. Gelukkig ging de verzuring weg en kon ik de laatste hindernissen alsnog goed volbrengen.
Je hebt van die dagen dat het lukt. Maar soms ook niet. Vandaag was een dag dat het niet lukte.
Goeie windkracht 5 was er voorspeld. Daar bleef helaas weinig van over, hier en daar een goede vlaag wind en dan weer dobberen. Warm was het ook niet. Was het eerder 25 graden in de vroege lente, nu was het 5 graden. Mijn surfpak hield mij goed warm, alleen kreeg ik enorm koude handen.
Surfen zat niet mee, weinig gevoel in de handen. Af en toe wel een stukje lekker kunnen planeren hoor. Maar over het grotendeel wilde ik liever stoppen.
Dan mijn troost maar even bij de Mac zoeken. En dat ging wel goed gelukkig.
2018 begint goed voor mij. Ik kan alleen maar hopen dat dit zo door blijft gaan.
Voor vandaag alweer dikke wind voorspeld. Een goede windkracht 5 die later zal toenemen. En wat een warmte in januari, zelfs 14 °C. Aangekomen op Horst leek het veel minder en heel wisselvallig. Mensen kwamen van het water met 7.0 zeilen, terwijl anderen teveel aan 5.5 hadden. Ik heb mijn 5.3 Superfreak maar opgetuigd.
Eén keer op het water gelijk veel power in mijn zeil. Gelijk weg knallen van de waterkant. Goede zeil keuze dus. Alleen zeil voelde wel heel zwaar. Na een paar rakjes maar weer naar de kant. Meer neerhaler spanning. Ook kwam ik er echter dat ik na reparatie van het zeil, de latten nog helemaal niet gespannen had.
Tweede poging op het water ging al een stuk beter. Het zeil voelde beter in de handen. En nog steeds, wat een bak met wind zeg. Heerlijk. Ik bleef maar heen en weer gaan.
Tussendoor nog wel even aan de kant geweest. Ook de GoPro aan de giek gemonteerd en weer knallen op het water. De wind was ondertussen iets toegenomen. Ik kon mijn zeil nog maar net houden, soms was het echt wel teveel. Maar gewoon doorgaan.
Wat een top dag. Lekker weertje, goede wind. Bijna 3 uur op de plank gestaan.
Tijdens de sessie van 18 januari op mijn Tabou Pocket Wave ergerde ik mij aan de rottige voetbanden die er op zaten. Voor de winter schoentjes moest ik de voetbanden erg ruim zetten. Het stellen ging lastig en toen zat het nog niet goed.
Dan maar weer nieuwe voetbanden aanschaffen. Echter komen de nieuwe voetbanden op de Tabou 3S, want hier surf ik toch het meeste op. De Pocket krijgt dan de oude voetbandjes van de 3S.
Nu de Unifiber Ultra Light Regular Extra Wide aangeschaft, een hele mond vol. Ze zien er top uit. Voelen erg goed. Zelfs met schoentjes kom ik er makkelijk in en uit. Ik kan niet wachten tot het water wat warmer is en de schoentjes uit kunnen.
Deze dagen is een grote watersport beurs BOOT in Düsseldorf aan de gang. Ik was er al een aantal jaren niet geweest en had zin om weer eens te gaan. Heerlijk door de hal met surfspullen struinen. Ik had geen plannen om grote spullen aan te schaffen, misschien een specifiek vinnetje of voetbandjes. Maar dat is er niet van gekomen.
Via Facebook las ik dat surf held Robby Naish er ook zou zijn. En dacht nog, ik ben een grote vent, ik hoef toch niet met hem op de foto. Maar heb me gedragen als een klein kind, en ben net als die andere grote kleine kinderen maar een handtekening en foto gaan vragen.
Vandaag een dag met extreem veel wind voorspeld. Code rood in veel delen van Nederland. De voorspelling zag ik dagen geleden al. Normaal neemt dat nog wel af, maar vandaag niet.
Enkele gekken hadden afgesproken op Strand Horst. Daar waar bomen om waaiden, deden wij een poging te windsurfen. Aangekomen merkten we wat voor chaos het was. Overal dikke witte schuimkoppen op het water. Water waaide zo over het strand en parkeerplaats. Zo had ik Strand Horst nog nooit gezien. Wat een gekte.
Hier gingen we met onze zeiltjes (zelfs 3.5 niet) niets aan beginnen. Maar goed, om nou bijna 3 uur voor niets te rijden. Dus toch beschutting gezocht en de boel opgetuigd. Flink inpakken want met 6 °C was het ook nog eens erg koud.
Eenmaal klaar en op het water was het extreme er gelukkig al vanaf. En stond nog een dikke windkracht 8. Mijn Superfreak 4.5 had ik extreem veel neerhaler spanning gegeven. En eigenlijk ging het surfen best goed. Lees, het was al een stuk rustiger dan toen we aankwamen op Horst. Al met al een heerlijk dagje. Koud, soms een zonnetje erbij. En toch nog een uurtje goed kunnen surfen.
Eerste sessie van 2018 is een feit.
Het was al weer een aardig tijdje geleden dat ik gesurft had. Deze stond stond er veel wind voorspeld. In ieder geval genoeg om ook mijn kleinste wave boardje mee te nemen. Ik had er immer nog nooit op gesurft.
Aankomend had ik wat twijfel of mijn 78 liter wave boardje wel voldoende zou zijn. Ach, ik heb hem gewoon gepakt samen met de SuperFreak 5.3. Mocht het te klein zijn, zijn grotere broertje de 3S lag rustig in de auto.
En het bleek lekker te gaan. Eerste rakje was wel even wennen, zo’n kort boardje, maar al snel had ik de boel onder controle. Planeren totaal geen probleem, maar als de wind wat minder werd, dan zakte ik toch wel weg in het water.
En net nu ik lekker op dreef was. Ging het niet goed in een gijp. De gijp zou sowieso niet slagen, daardoor stapte ik van mijn board. Bij de landing op de bodem ging het mis, ik klapte helemaal over mijn rechtervoet en had daar ook gelijk pijn. Ik schrok met de gedachte of de voet gebroken kon zijn. Na wat bewegen en proberen toch weer even geprobeerd te surfen. Dat ging redelijk, maar de fun was er wel af. Met de pijn die op zich nog wel meeviel, moest ik me toch inhouden.
Uiteindelijk de boel ook maar ingepakt en naar huis gegaan.